மொழிபெயர்ப்பின் மூலக் கட்டுரையை இங்கே காணலாம்.

வெனிசுவேலாவில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் பதிவுகள் குறித்த இரண்டு பகுதித் தொடரின் முதல் பகுதி இதுவாகும். இரண்டாவது பகுதி விரைவில் வெளியிடப்படும்.

தென் அமெரிக்காவின் கடல் பகுதிகளில் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய அமெரிக்க கடற்படைக் கப்பல்கள் ஒன்று திரட்டப்பட்டுள்ளன. இவை, சிறிய படகுகள் மீது ஏவுகணைத் தாக்குதல்கள் மூலம், இதுவரை 100-க்கும் மேற்பட்ட நிராயுதபாணிகளான பொதுமக்களை படுகொலை செய்து, இடைவிடாத கொலைவெறியாட்டத்தை நிகழ்த்தி வரும் நிலையில், ட்ரம்ப் நிர்வாகம் இந்தப் பகுதியில் ஏகாதிபத்திய வன்முறைத் தாக்குதலை கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ளது. இந்தப் போர் விரிவாக்கத்துடன், மன்றோ கோட்பாட்டின் ஒரு புதிய நீட்சியாக, “ட்ரம்ப்பின் தயாரிப்பு” இருப்பதாக பெருமையுடன் அறிவிக்கும் புதிய தேசிய பாதுகாப்பு மூலோபாய ஆவணத்தையும் ட்ரம்ப் நிர்வாகம் வெளியிட்டுள்ளது.

பூமியில் மிகப்பெரிய அளவில் எண்ணெய் இருப்புக்களைக் கொண்டுள்ள வெனிசுவேலாதான், அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் சூறையாடும் நடவடிக்கைகளின் உடனடி இலக்காக உள்ளது. ஊடகங்களுக்கான அறிக்கைகளிலும், சமூக ஊடகப் பதிவுகளிலும் ட்ரம்ப் இதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். “முன்னர் எங்களிடமிருந்து அவர்கள் திருடிய அனைத்து எண்ணெய், நிலம் மற்றும் பிற சொத்துக்களை அமெரிக்காவிற்குத் திருப்பித் தரும் வரை” அமெரிக்க இராணுவத் தாக்குதல்கள் தீவிரமடையும் என்று அவர் சபதம் செய்துள்ளார். இந்த அச்சுறுத்தல்களை நிறைவேற்றும் வகையில், வாஷிங்டன் நடுக்கடலில் வெனிசுவேலாவின் எண்ணெய்க் கப்பல்களை கடற்கொள்ளையர்களைப் போலக் கைப்பற்றியுள்ளதுடன், அந்நாட்டை பட்டினி போட்டு பணிய வைக்கும் நோக்கில் ஒரு நேரடிப் போர் நடவடிக்கையான முற்றுகையையும் விதித்துள்ளது.

ஆனால், “ட்ரம்ப் தயாரிப்பு” என்று அழைக்கப்படுவதும், வெள்ளை மாளிகையில் இருப்பவரின் பாசிச மற்றும் மாஃபியா பாணி அறிவிப்புகளும், வாஷிங்டனின் நோக்கங்கள் வெனிசுவேலாவைத் தாண்டி இன்னும் பலவற்றை உள்ளடக்கியவை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. இவை, ஒட்டுமொத்த இலத்தீன் அமெரிக்காவையும் மீண்டும் காலனியாக்கும் முயற்சியாகவும், முழுப் பிராந்தியத்தையும் அமெரிக்க இலாப நலன்களுக்கும் உலகப் போருக்கான பென்டகனின் தயாரிப்புகளுக்கும் அடிபணிய வைக்கும் முயற்சியுமாக இருந்து வருகின்றன.

இந்தத் தீவிர நடவடிக்கை, மெக்ஸிகோ மீது குண்டுவீசுவதாக விடுத்த அச்சுறுத்தல்கள், கொலம்பியா அதிபர் குஸ்டாவோ பெட்ரோ மீதான தாக்குதல்கள் மற்றும் சதித் திட்டத்தில் ஈடுபட்டு தண்டனை பெற்ற பாசிச முன்னாள் அதிபர் ஜெய்ர் போல்சனாரோவுக்கு ஆதரவாக பிரேசில் மீது 50 சதவீத வரி விதிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் உறுதியான வடிவம் பெற்றுள்ளது. இவற்றுடன், சமீபத்திய தேர்தல்களில் வாஷிங்டனின் அப்பட்டமான தலையீடுகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக, ஆர்ஜென்டினா மற்றும் ஹோண்டுராஸ் மக்கள் ட்ரம்ப் ஆதரவு வேட்பாளர்களுக்கு வாக்களிக்கத் தவறினால், அவர்கள் மீது கடுமையான பொருளாதாரத் தடைகள் விதிக்கப்படும் என்ற பழிவாங்கல் அச்சுறுத்தல்களும் விடுக்கப்பட்டுள்ளன.

வெனிசுவேலாவில் அமெரிக்கத் தலையீட்டின் தோற்றமும் பரிணாமமும்

வரலாற்று ரீதியாக, மேற்கு அரைக்கோளத்தில் (வட அமெரிக்கா, இலத்தீன் மற்றும் தென் அமெரிக்கா) அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சியில் வெனிசுவேலா ஒரு மிகப்பெரிய பங்கைக் கொண்டுள்ளது. இதற்கு முக்கியக் காரணம் அந்நாட்டின் பரந்த பெட்ரோலிய வளம் ஆகும். ஸ்டாண்டர்ட் ஆயில் (Standard Oil) நிறுவனத்தின் ஆதிக்கம் உச்சத்தில் இருந்தபோது, இலத்தீன் அமெரிக்காவிலிருந்து அமெரிக்க முதலாளிகள் ஈட்டிய மொத்த இலாபத்தில் சரிபாதி வெனிசுவேலாவிலிருந்து மட்டுமே கிடைத்தது.

இருப்பினும், வெனிசுவேலாவில் அமெரிக்காவின் தலையீடு என்பது, அங்கு பெரிய அளவிலான எண்ணெய் அகழ்வாராய்ச்சி தொடங்குவதற்கு ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்னரே, அதாவது 1902-1903 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த வெனிசுவேலா நெருக்கடி காலத்திலேயே தொடங்கிவிட்டது.

அப்போதும் கூட, வெனிசுவேலாவின் கடற்கரையை ஒட்டி போர்க் கப்பல்கள் நிறுத்தப்பட்டன. இந்தப் போர்க் கப்பல்கள் துறைமுகங்கள் மீது குண்டுவீசித் தாக்கின, இதில் டசின் கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டனர். வெளிநாட்டுப் படைகள் சுங்கச் சாவடிகளைக் (customs houses) கைப்பற்றி தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அவற்றைக் கொண்டு வந்தன.

நூற்று இருபத்தி மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஜேர்மனி, பிரிட்டன் மற்றும் இத்தாலி ஆகிய நாடுகளால் இந்தக் கடற்படை அனுப்பப்பட்டது. அப்போதைய ஜனாதிபதி சிப்ரியானோ காஸ்ட்ரோ தலைமையிலான வெனிசுவேலா அரசாங்கம், வெளிநாட்டுக் கடன்களைத் திருப்பிச் செலுத்த மறுத்ததே இதற்கு முகாந்திரமாகச் சொல்லப்பட்டது.

காஸ்ட்ரோ 1899-இல் ஆட்சிக்கு வந்தார். ஆனால், வெனிசுவேலாவின் பெரும் செல்வந்தரான அன்டோனியோ மாடோஸ் தலைமையில் உருவான ஒரு “விடுவிக்கும் புரட்சியை” அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இந்தப் புரட்சிக்கு வெளிநாட்டு மூலதனம் பின்னணியில் இருந்தது. குறிப்பாக, அமெரிக்காவிற்குச் சொந்தமான நியூ யோர்க் மற்றும் பெர்முடெஸ் நிறுவனம், ஜேர்மனியால் நடத்தப்பட்ட கிரேட் வெனிசுவேலன் ரயில்வே மற்றும் பிரான்சின் இன்டர்ஓசியானிக் கேபிள் நிறுவனம் ஆகியவை இதற்கு ஆதரவளித்தன.

வெனிசுவேலாவின் பொருளாதாரத்தைச் சீரழித்து, அதன் அரசு கஜானாவைக் காலி செய்த ஒரு கசப்பான உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிறகு, பெரிய அளவிலான நிலுவைக் கடன்களைக் கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகள், நாட்டில் பெருமளவில் முதலீடு செய்திருந்த ஜேர்மன் கடன் வழங்குநர்கள், மற்றும் வெனிசுவேலாவின் வணிகம் மற்றும் வர்த்தகத்தில் பெரும்பகுதியை ஆதிக்கம் செலுத்திய இத்தாலியக் கூட்டாளிகள் ஆகியோரின் கோரிக்கைகளுக்கு இணங்க காஸ்ட்ரோ மறுத்துவிட்டார்.

இந்த ஐரோப்பிய வல்லரசுகள், நிலுவையில் உள்ள கடன்களை உடனடியாகச் செலுத்த வேண்டும் என்றும், தாங்களே தூண்டிவிட்ட உள்நாட்டுப் போரில் அழிக்கப்பட்ட சொத்துக்களுக்கு இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்றும் கோரின. ஒரு கடற்படை முற்றுகையின் மூலம் தங்கள் விருப்பத்தை திணிக்க அவர்கள் உறுதியாக இருந்தனர். காஸ்ட்ரோ இந்த இறுதி எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணித்தார். அதே நேரத்தில், வெளிநாட்டினருக்குச் சொந்தமான வணிக நிறுவனங்கள் மீதான கலவரங்களாகவும், சூறையாடல்களாகவும் வெடித்த பிரபலமான தேசியவாத உணர்வுகளை காஸ்ட்ரோ தட்டி எழுப்பினார்.

ஒரு அப்பட்டமான ஏகாதிபத்தியவாதியான அமெரிக்க ஜனாதிபதி தியோடர் ரூஸ்வெல்ட், ஒடுக்கப்பட்ட நாடுகளிலிருந்து செல்வத்தைப் பிடுங்குவதற்கு முக்கிய முதலாளித்துவ சக்திகள் ஆயுதமேந்திய ஆக்கிரமிப்பைப் பயன்படுத்துவதை கொள்கை ரீதியாக எதிர்க்கவில்லை. அவர் ஒரு ஜேர்மன் தூதரிடம், “ஏதேனும் ஒரு தென் அமெரிக்க நாடு, ஏதேனும் ஒரு ஐரோப்பிய நாட்டிடம் தவறாக நடந்து கொண்டால், அந்த ஐரோப்பிய நாடு அதைத் தண்டிக்கட்டும்” என்று கூறியதாக மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. இருப்பினும், “அந்தத் தண்டனையானது எந்தவொரு அமெரிக்கா அல்லாத (ஐரோப்பிய) சக்தியாலும் நிலப்பகுதியைக் கையகப்படுத்தும் வடிவத்தில் இருக்கக்கூடாது” என்றும் அவர் சேர்த்துக் கொண்டார்.

இந்த எச்சரிக்கையானது மன்றோ கோட்பாட்டின் மறுஉறுதியளிப்பாக இருந்தது. அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடித்தளமான இக்கோட்பாட்டை முதன்முதலில் ஜனாதிபதி ஜேம்ஸ் மன்றோ முன்வைத்தார். அவர் 1823-இல் இவ்வாறு அறிவித்தார்: “அமெரிக்கக் கண்டங்கள், அவை ஏற்றுக்கொண்டு பராமரிக்கும் சுதந்திரமான மற்றும் தன்னாட்சி நிலையின் காரணமாக, இனிமேல் எந்தவொரு ஐரோப்பிய சக்திகளாலும் எதிர்கால காலனித்துவத்திற்கு உட்பட்டவையாகக் கருதப்படக்கூடாது.”

19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள், ஐரோப்பாவின் அரச பரம்பரைகளுக்கு விடுக்கப்பட்ட இந்த காலனித்துவ எதிர்ப்பு மற்றும் ஜனநாயக உந்துதல் கொண்ட எச்சரிக்கை, ஏற்கனவே ஒரு நிலையான மாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருந்தது. டெக்சாஸை ஒரு அடிமை மாநிலமாக இணைப்பதற்கும், 1848-இல் மெக்ஸிகோவின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட நிலப்பரப்பை போரின் மூலம் திருடுவதற்கும் அமெரிக்க அரசாங்கம் இதையே நியாயமாகப் பயன்படுத்தியது. 1898-ஆம் ஆண்டின் ஸ்பானிய-அமெரிக்கப் போர், ஸ்பானிய காலனித்துவ உடைமைகளை அமெரிக்கா கைப்பற்றியது மற்றும் உலக மேடையில் ஒரு முக்கிய ஏகாதிபத்திய சக்தியாக அமெரிக்கா உருவெடுத்தது ஆகியவற்றுடன் இந்த செயல்முறை வேகமாக முடுக்கிவிடப்பட்டது. இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு மூலம் சந்தைகள், மூலப்பொருள் ஆதாரங்கள் மற்றும் மலிவான உழைப்பு ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றுவதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது.

1902-ஆம் ஆண்டு நெருக்கடியின் போது, வெனிசுவேலாவின் காஸ்ட்ரோ அரசாங்கம் நிலுவையில் உள்ள கடன் தொடர்பான மோதலில் தலையிடுமாறு வாஷிங்டனிடம் கோரிக்கை விடுத்தது. ரூஸ்வெல்ட் அதை ஏற்றுக்கொண்டு, பிரிட்டிஷ் மற்றும் ஜேர்மன் அரசாங்கங்களை பின்வாங்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பிரிட்டிஷார் இதற்கு இணங்கினாலும், உலகின் மிகப்பெரிய இராணுவத்தையும், பிரிட்டனுக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாவது பெரிய கடற்படையையும் கொண்டு ஜேர்மனியை ஒரு இராணுவ சக்தியாக உயர்த்திய கெய்சர் இரண்டாம் வில்ஹெல்ம், ஜேர்மன் முதலாளித்துவத்திற்கான “சூரியனுக்குக் கீழுள்ள இடத்தை” உறுதிப்படுத்த உறுதியாக இருந்தார்.

கரீபியன் கப்பல் போக்குவரத்துப் பாதைகளையும், குறிப்பாக அட்லாண்டிக் மற்றும் பசிபிக் பெருங்கடல்களை இணைக்கும் மத்திய அமெரிக்க நிலப்பகுதியில் (isthmus) திட்டமிடப்பட்ட மூலோபாயக் கால்வாய்க்கான பாதையையும் கட்டுப்படுத்தும் முக்கிய கடற்படைத் தளங்களை ஜேர்மனி கைப்பற்ற வெனிசுவேலா நெருக்கடியைப் பயன்படுத்தும் என்று ரூஸ்வெல்ட் அஞ்சினார். அமெரிக்காவின் மத்தியஸ்தத்தை ஏற்கவும், போர்க் கப்பல்களைத் திரும்பப் பெறவும் அவர் ஜேர்மனிக்கு ஓர் இறுதி எச்சரிக்கை விடுத்தார்.

1898-இல் பிலிப்பைன்ஸின் மணிலா விரிகுடா போரில் ஸ்பானியக் கடற்படைக்கு எதிராகத் தீர்க்கமான வெற்றியைப் பெற்று சர்வதேச புகழ் பெற்ற அட்மிரல் ஜோர்ஜ் டீவி தலைமையிலான தனது சொந்தக் கடற்படையை புவேர்ட்டோ ரிக்கோ அருகே வாஷிங்டன் அணிதிரட்டி வருவதை அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜேர்மன் தூதரிடம் தெரிவித்தார். தனது கடற்படைக்குத் தேவையான விநியோகங்களை வழங்குவதோ அல்லது பலப்படுத்துவதோ கடினமாக இருக்கும் என்ற நிலையில், அமெரிக்காவுடன் போர் மூளும் அபாயத்தை உணர்ந்த ஜேர்மனி பின்வாங்கியது.

வெனிசுவேலா மீதான இந்த மோதல், 1904-ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸில் ஆற்றிய வருடாந்திர உரையில் அமெரிக்க ஜனாதிபதியால் அறிவிக்கப்பட்ட “ரூஸ்வெல்ட் திருத்தம்” எனப்படும் ஆக்கிரமிப்புக் கொள்கையை விரிவுபடுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு வகித்தது. முற்றுகையை நடத்திய ஐரோப்பிய நாடுகள், ஹேக் நகரில் உள்ள நிரந்தர நடுவர் நீதிமன்றத்திற்குத் தங்கள் வழக்கைக் கொண்டு சென்று, கடன்களைத் திரும்பப் பெறுவதில் அமெரிக்காவை விட முன்னுரிமை பெற்றதும் இம்மாற்றத்திற்கு ஒரு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.

ஏகாதிபத்திய ஆணவம் நிறைந்த ரூஸ்வெல்ட்டின் உரை, “ஓரளவு திறமையுடனும் கண்ணியத்துடனும்” நடந்துகொள்ளும் இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் அமெரிக்காவிடம் இருந்து பயப்பட எதுவுமில்லை என்று கூறியது. இருப்பினும், அவர் மேலும் கூறுகையில், “நாள்பட்ட தவறான நடத்தை அல்லது நாகரிக சமூகத்தின் உறவுகளைத் தளர்த்தும் வகையிலான இயலாமை ஆகியவை, அமெரிக்காவில் அல்லது வேறெங்கும், இறுதியில் ஏதோ ஒரு நாகரிக தேசத்தின் தலையீட்டை அவசியமாக்கலாம்” என்றார்.

மேற்கு அரைக்கோளத்தில் “சர்வதேச போலீஸ் அதிகாரத்தை” பயன்படுத்துவதற்கான பிரத்யேக உரிமையை அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் தனக்கே உரித்தாக்கிக் கொள்கிறது என்பதை ரூஸ்வெல்ட் இதன் மூலம் தெளிவுபடுத்தினார். குறிப்பாக, இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் “தண்டிக்கப்பட” வேண்டுமானால், அவற்றின் துறைமுகங்கள் குண்டுவீசித் தாக்கப்பட வேண்டுமானால், குடிமக்கள் படுகொலை செய்யப்பட வேண்டுமானால் மற்றும் சுங்கச் சாவடிகள் கைப்பற்றப்பட வேண்டுமானால், அதை அமெரிக்காவின் ஐரோப்பியப் போட்டியாளர்கள் செய்யக் கூடாது, அமெரிக்காவே செய்யும் என்பதாகும்.

மன்றோ கோட்பாட்டிற்கு ரூஸ்வெல்ட் அறிவித்த இந்த விரிவான “திருத்தம்”, ஒரு தொடர்ச்சியான தலையீடுகள், ஆக்கிரமிப்புகள் மற்றும் இராணுவக் குடியேற்றங்கள் மூலம் மிக வேகமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. இந்த ஏகாதிபத்தியத் தாக்குதலை 1935-ஆம் ஆண்டில் கடற்படை காலாட்படையின் (Marine Corps) மேஜர் ஜெனரல் ஸ்மெட்லி பட்லர் மிகச் சுருக்கமாகக் கூறினார். ஒரு கடற்படை சிப்பாயாக தனது 33 ஆண்டுகால வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்த பட்லர் பின்வருமாறு அறிவித்தார்:

பெரிய வணிக நிறுவனங்கள், வோல் ஸ்ட்ரீட் மற்றும் வங்கியாளர்களுக்காக ஒரு உயர்தர அடியாளைப் போலவே எனது நேரத்தை நான் செலவிட்டேன். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் ஒரு கடத்தல் கும்பலைச் சேர்ந்தவன்; முதலாளித்துவத்திற்கான ஒரு குண்டன். 1914-இல் மெக்ஸிகோவையும், குறிப்பாக டாம்பிகோவையும் அமெரிக்க எண்ணெய் நலன்களுக்காகப் பாதுகாப்பானதாக மாற்ற உதவினேன். நேஷனல் சிட்டி வங்கி ஊழியர்கள் வருவாய் வசூலிப்பதற்காக ஹைட்டி மற்றும் கியூபாவை ஒரு கண்ணியமான இடமாக மாற்ற உதவினேன். வோல் ஸ்ட்ரீட்டின் நலனுக்காக அரை டசின் மத்திய அமெரிக்கக் குடியரசுகள் பாலியல் ரீதியாகச் சுரண்டப்படுவதை ஒத்த ஒரு நிலைக்கு ஆளாக்க உதவினேன். 1902-1912 இல் பிரவுன் பிரதர்ஸ் சர்வதேச வங்கி நிறுவனத்திற்காக நிகராகுவாவை சுத்திகரிக்க உதவினேன். 1916-இல் அமெரிக்க சர்க்கரை ஆலைகளின் நலன்களுக்காக டொமினிகன் குடியரசை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தேன். 1903 இல் ஹோண்டுராஸை அமெரிக்க பழ நிறுவனங்களுக்கு ஏற்றதாக மாற்ற உதவினேன். 1927-இல் சீனாவில் ஸ்டாண்டர்ட் ஆயில் நிறுவனம் எந்தத் தொந்தரவும் இன்றி தனது பாதையில் செல்வதை உறுதிப்படுத்த உதவினேன். அதை திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நான் அல் கப்போனுக்கே சில யோசனைகளைக் கொடுத்திருக்கலாம். அவரால் மூன்று மாவட்டங்களில் மட்டுமே தனது நிழல் உலகத் தொழிலை நடத்த முடிந்தது. நான் மூன்று கண்டங்களில் செயல்பட்டேன்.”

வெனிசுவேலாவும் இதிலிருந்து தப்பவில்லை. 1908-இல், இன்று “ஆட்சி மாற்ற நடவடிக்கை” என்று வகைப்படுத்தக்கூடிய ஒரு திட்டத்தை வாஷிங்டன் முன்னின்று நடத்தியது. காஸ்ட்ரோ ஐரோப்பாவில் மருத்துவ சிகிச்சை பெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, அவரது துணை ஜனாதிபதியும் முன்னாள் சக இராணுவ நண்பனுமான ஜுவான் விசென்டே கோமஸை ஜனாதிபதி மாளிகையில் வாஷிங்டன் அமர வைத்தது.

உடனடியாகச் சூழலை “நிலைப்படுத்த” துப்பாக்கிப் படகுகளை (gunboats) அனுப்புமாறு வாஷிங்டனை அழைத்த கோமஸ், 1935-இல் இறக்கும் வரை ஒரு சர்வாதிகாரியாக நாட்டை ஆட்சி செய்தார். அதேபோல், வெளிநாட்டு மூலதனத்தின் ஆதரவுடன் “விடுவிக்கும் புரட்சியை” நடத்திய பணக்கார வங்கியாளர் மாடோஸையும் அவர் மீண்டும் வெனிசுவேலாவிற்கு அழைத்து, நாட்டின் வெளியுறவு விவகாரங்களுக்குப் பொறுப்பாக்கினார்.

கோமஸின் சர்வாதிகாரம் அதன் கொடூரமான ஒடுக்குமுறைக்காக அறியப்பட்டது. மாணவர் போராட்டங்களுக்குப் பழிவாங்கும் விதமாக வெனிசுவேலாவின் பல்கலைக்கழகங்களை ஒரு தசாப்த காலத்திற்கு மூடியதுடன், அரசியல் எதிர்ப்பைத் தணிக்கக் கொலைகள், காணாமல் ஆக்குதல் மற்றும் ஸ்பானிய மத விசாரணையில் (Spanish Inquisition) பயன்படுத்தப்பட்ட சித்திரவதை முறைகளை அவர் திட்டமிட்டு பயன்படுத்தினார்.

அரசியல் எதிரிகள் விசாரணையின்றி சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். பல சந்தர்ப்பங்களில், வெனிசுவேலாவின் தலைநகர் கராகஸின் இழிந்த லா ரொட்டுண்டா சிறையில் அவர்கள் சிறுகச் சிறுக பட்டினியால் சாகடிக்கப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் நெடுஞ்சாலைகளை அமைக்கவும் இரயில் பாதைகளை அமைக்கவும் கட்டாய உழைப்பில் ஈடுபடுத்தப்பட்டு இறந்துபோனார்கள். மேலும் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் நாடுகடத்தப்பட்டனர்.

தந்திரமாக வழுக்கிச் செல்லும் “கெளுத்தி மீன்” (The Catfish) என்ற புனைப்பெயரைக்கொண்ட கோமஸ், சர்வதேச அளவில் அவதூறாகப் பேசப்பட்டார். டைம் இதழ் இவரது ஒடுக்குமுறையை ஹிட்லர், முசோலினி மற்றும் ஸ்டாலினுடன் ஒப்பிட்டது: “ஜேர்மனி, ரஷ்யா மற்றும் இத்தாலியிலுள்ள இரகசிய போலீஸ் அமைப்புகள் குறிப்பிடத்தக்கவைதான். ஆனால், சர்வாதிகாரி கோமஸின் அமைப்பிற்கு முன்னால் அவை ஒன்றுமில்லாமல் மங்கிப்போகின்றன” என்று அது குறிப்பிட்டது.

1941-இல் வெளியான “இலத்தீன் அமெரிக்காவிற்கு உள்ளே” என்ற நூலில், அமெரிக்க எழுத்தாளரும் பத்திரிகையாளருமான ஜோன் குந்தர், வெனிசுவேலா சர்வாதிகாரியின் ஒரு திகிலூட்டும் சித்திரத்தை வழங்கியுள்ளார்: “இந்த கெளுத்தி மீன் —உண்மையை மறைக்காமல் சொல்வதென்றால்— ஒரு கொலைகார அயோக்கியன். “அவர் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவிற்கு கொடூரமான சித்திரவதைகளைப் பயன்படுத்தினார்; ஆயிரக்கணக்கில் இருந்த அரசியல் கைதிகள், கால்களில் விலங்குகள் (grillos) மாட்டப்பட்ட நிலையில் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கழித்தனர். அவர்கள் இறக்கும் வரை, அவர்களின் விதைப்பைகளைப் பிணைத்துத் தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்படாவிட்டால், கால் விலங்குகளால் முடமாக்கப்பட்டிருப்பார்கள். மற்றவர்கள் ஒரு மனிதக் கழிவாகவே (human slime) மாறிப்போயினர். கோமஸ், பத்து பேரில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து, இறைச்சிக் கொக்கிகளால் அவர்களின் தொண்டையைத் துளைத்துத் தூக்கிலிடும் அளவிற்குத் துணிந்தவர்!” (மூல உரையில் உள்ள அழுத்தம் அப்படியே கையாளப்பட்டுள்ளது.)

கோமஸின் கொடூரமான ஒடுக்குமுறை, அவரது தீவிர கம்யூனிச எதிர்ப்பு மற்றும் தொழிற்சங்கங்கள் மீதான வெறுப்பு ஆகியவை வாஷிங்டனுக்கும் அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கும் மிகவும் சாதகமாக அமைந்தன. 1912-இல் மராகைபோ படுகையில் (Maracaibo Basin) முதல் எண்ணெய் கிணறு தோண்டப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, வெனிசுவேலாவில் அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்கள் ஒரு முக்கிய சக்தியாக உருவெடுத்தன. ஒரு தசாப்த காலத்திற்குள்ளேயே, வெனிசுவேலா உலகின் மிகப்பெரிய எண்ணெய் ஏற்றுமதியாளராகவும், அமெரிக்காவிற்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாவது பெரிய உற்பத்தியாளராகவும் உருவெடுத்தது.

வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு, குறிப்பாக ராக்ஃபெல்லர்களின் ஸ்டாண்டர்ட் ஆயில் நிறுவனத்திற்கு ஒப்பந்தங்களை வழங்கும் ஒருதலைப்பட்ச அதிகாரத்தைக் கோமஸ் தனக்கே உரித்தாக்கிக் கொண்டார். இதன் மூலம் பரந்த நிலப்பரப்புகளை அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் ஒப்படைத்தார். நாட்டின் செல்வத்தின் பெரும் பகுதியை வோல் ஸ்ட்ரீட்டும் எண்ணெய் நிறுவனங்களும் கொள்ளையடிக்க விட்டுவிட்டு, தனது ஆதரவாளர்கள் மற்றும் இராணுவத்தின் விசுவாசத்தை விலைக்கு வாங்குவதற்கு மட்டும் அதிலிருந்து ஒரு பகுதியை கைக்கூலியாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவர் மிக வேகமாக வெனிசுவேலாவின் மிகப்பெரிய பணக்காரரானார்.

தொடரும்....